Ձեռք չտա՛լ
Ծովից հենց նոր խլված մարգարտախեցի հիշեցնող կոնֆետի վազը տուն բերեց պապան: Սիրում էր փողոցում ընկած ամեն բան, որ ոչ այնքան արժեքավոր, որքան սիրուն էր թվում, բերել տուն: Անցած անգամ, օրինակ, դելֆինի պոչ...
Ծովից հենց նոր խլված մարգարտախեցի հիշեցնող կոնֆետի վազը տուն բերեց պապան: Սիրում էր փողոցում ընկած ամեն բան, որ ոչ այնքան արժեքավոր, որքան սիրուն էր թվում, բերել տուն: Անցած անգամ, օրինակ, դելֆինի պոչ...
Ես շատ իմաստուն ծերուկ էի։ Այժմ արդեն այն չեմ, համարեք նույնիսկ, որ ես չկամ։ Բայց մի ժամանակ, երբ ձեզանից յուրաքանչյուրը գար մոտս, և ինչ բեռ էլ տոչորեր նրա հոգին, ինչ մեղքեր էլ տանջեին նրա մտքերը, ես...
Ազնավուրյանների ամբողջ ընտանիքը մտադրվել էր հայրենիք ներգաղթել դեռևս 1946 թվականին, սակայն Ներգաղթի կոմիտեին ուղղված նրանց դիմումներին ինչ-ինչ պատճառներով ընթացք չտրվեց։ Ֆրանսիական երգի հսկան հետագայո...
Նա միշտ նստում էր պատուհանի գոգին․ այն կողմում, ուր արևը մահանում էր օրվա վերջին, ինչպես հոգնած թիթեռնիկը՝ ապակու վրա: Նրա ձեռքերը կային, բայց չէին շոշափում, նրա աչքերը կային, բայց չէին տեսնում, միայն...
Երեք տարի առաջ այս օրը մեր ազգային պոեզիան մեծ կորուստ ունեցավ. վախճանվեց վերջին մեծ պոետներից մեկը՝ Ռազմիկ Դավոյանը: Եվ հունվարյան կորստաբեր այս օրվա մեջ անվերջ հնչում է նրա մեծ պոեզիայի մեղեդին: Մեծ...