«Իմալ իք՞, սա՞ղ իք» կամ՝ տրեխները հանած ինքնություն
Վերջերս ինքնությունների մասին տարբերվող բաներ ասելը նորաձև է, երբեմն էլ՝ արդեն ձանձրալի։ Ինչպես մեկ անգամ արգենտինահայ հեղինակ Ավո Հաջյանն ասաց. «Չգիտեմ ինչու, բայց մենք ազգովի շատ ենք ուզում հ...
Վերջերս ինքնությունների մասին տարբերվող բաներ ասելը նորաձև է, երբեմն էլ՝ արդեն ձանձրալի։ Ինչպես մեկ անգամ արգենտինահայ հեղինակ Ավո Հաջյանն ասաց. «Չգիտեմ ինչու, բայց մենք ազգովի շատ ենք ուզում հ...
Զահրատի հայտնությունը պոլսահայ պոեզիայում, որ յուրովի շարունակում է արևմտահայ բանաստեղծության ավանդույթները, անսպասելի էր, քանզի համոզմունք կար, որ դարասկզբի աննախադեպ վերելքին այլևս փոխարինել են նահա...
Սպանել արքայազն Օրանսկոյին։ Սպանել եւ ստանալ քսանհինգ հազար էսկուդո, որ Ֆիլիպ II-ը նշանակել է նրա գլխի համար։ Գնալ ոտքով, մենակ, առանց գրպանում կոպեկի, առանց ատրճանակի, առանց դաշույնի, դառնալ առաջին մ...
Եթե Շեյմուսը ցանկանում է խմել, նա հավանաբար պետք է մտածի, թե երբ է ուզում հագեցնել իր ծարավը: Քանի դեռ տվյալ վայրում կան անծանոթներ (նրանք բոլոր վայրերում կան), նա կարող է հագեցնել իր ծարավը. Չէ՞ որ ա...
Եւ լույսը՝ փշրվող ապակի, թափվում է նորից քաղաքի վրա՝ արթնացնելու ռեֆլեքսը մեռնել-ապրելու։ Քայլում եմ երկար ստվերների միջով, հաշվում եմ վերքերը ծառերի։ Ծխում եմ վերջին գլանակը, թքում եմ լեղին...