Տատիկը վերջանում է…
Վերջացումներ լինեին բոլոր մահերը… Ինչպես մի օր պապս վերջացավ: Գիտեր, որ վերջն է, ու լուռ էր, հարցնում էի մահճի մոտ նստածներին՝ ինչ ասաց: Ոչ ոք ոչինչ չէր հիշում: Չի ասել, որ հիշեն&helli...
Վերջացումներ լինեին բոլոր մահերը… Ինչպես մի օր պապս վերջացավ: Գիտեր, որ վերջն է, ու լուռ էր, հարցնում էի մահճի մոտ նստածներին՝ ինչ ասաց: Ոչ ոք ոչինչ չէր հիշում: Չի ասել, որ հիշեն&helli...
Մենք սիրով ենք խաբվում: Նարոն այդ մասին չէր մտածել, քանի դեռ ընկերական հավաքներից մեկում իր ընկեր սասունցի Միրոն խրատական տոնով չէր ասել. -Հաճելի է խաբված լինելը, դրա համար էլ թույլ ենք տալիս, որ մե...
Ի հիշատակ Նարեկ Ստեփանյանի՝ 44-օրյայում նահատակված ուսանողիս Ինձ հարցնում են երբեմն՝ ինչու ես գրում: Հետն էլ պատասխանում են՝ վայ թե փառասիրությունից ես գրում, հա՞, կամ էլ մարդիկ կայ...
Աչքերից հեռու էր ապրում, քիչ է ասել թե՝ մեկուսացած… Սրտի անդառնալի ցավով փակել էր բազմաթիվ ճանապարհներ. հրավեր, այցելություն, հանդիպում՝ ամեն-ամեն ինչ թողել էր ուսանողության տարիների անհոգ օրե...
Քանի դեռ աշխատանքային շաբաթը հնգօրյա չէր դարձել, Սեդան, մեղմ ասած, տանել չէր կարողանում ուրբաթները: Ուսանողության տարիներից եկած բան էր: Վերջին՝ շաբաթ օրը, վերջին շնչում էր դասի, հետո արդեն՝ աշխատանքի...