Հեղինակ` Հերմինե Ավագյան

Երբ նավը հասնի

Մայրն առաջին անգամ ինքնաթիռ նստեց ու առաջին անգամ հայտնվեց ծովափին։ Նա չգիտեր, որ երկինքն այդքան բարձր է, իսկ ծովը՝ այդքան լայն։ Նրա աշխարհում ամենաբարձր կետը գյուղի դիմացի լեռն էր, որտեղ հինավուրց վա...

Ժամանակի բույրը կամ միակ տունը ավերակների մեջ

Այսօր այնքա՜ն թեթև եմ, քո վերջին երազից ավելի թեթև, որ հանգիստ կարող եմ տեղավորվել աչքերիդ վրա, իսկ եթե այդ րոպեին անձրև լինի՝ կոպերիդ տակ։ Մի՜ թարթիր ինձ, ես ուզում եմ քեզ հետ նույն երազը տես...

Ներս գալուց առաջ

Նա միշտ նստում էր պատուհանի գոգին․ այն կողմում, ուր արևը մահանում էր օրվա վերջին, ինչպես հոգնած թիթեռնիկը՝ ապակու վրա: Նրա ձեռքերը կային, բայց չէին շոշափում, նրա աչքերը կային, բայց չէին տեսնում, միայն...